Η δημοκρατία μας «εν κινδύνω»

 Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης κάνει επικίνδυνα παιχνίδια με τη δημοκρατία. Εξαρχής συμπεριφέρεται σαν να μην πρόκειται ή σαν να μην σκοπεύει να παραδώσει την εξουσία σε καμιά περίπτωση. Ακούγεται υπερβολικό, αλλά η όλη συμπεριφορά του αυτό δείχνει...

Του Αντώνη Σαχπεκίδη*

Τούτες τις μέρες έχει γίνει πια φανερό ακόμη και στους πιο αδαείς ότι κάθε κρίση, όπως η τωρινή πανδημία, όπου οι λαοί υφίστανται δεινή δοκιμασία, αποτελεί για κάποιους και κάποιες κυβερνήσεις χρυσή ευκαιρία προκειμένου να ικανοποιήσουν τα άνομα συμφέροντά τους, καθώς, όπως λέει η παροιμία, «ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται». Κάθε επίδοξος τύραννος, κάθε αρχομανής κυβερνήτης που θέλει να γαντζωθεί στην εξουσία εκμεταλλευόμενος την ανάγκη προσωρινής επιβολής περιοριστικών μέτρων θα χρησιμοποιήσει αυτήν την ευκαιρία για να ενισχύσει τη θέση του. Κάποιοι κυνικοί μάλιστα διακηρύσσουν ανοιχτά «να κάνουμε την κρίση ευκαιρία». Μπορούν να το κάνουν αυτό και οι εργαζόμενοι;

Η πρωτόγνωρη αυτή πανδημία έβγαλε στην επιφάνεια πολλές αδυναμίες τού για πολύ καιρό επαναπαυόμενου στις δάφνες του καπιταλισμού, π.χ. τη φενάκη ότι η ελεύθερη αγορά μπορεί να αυτορρυθμίζεται εσαεί. Τα τελευταία χρόνια είδαμε και άλλες περιπτώσεις όπου τα κράτη έσπευσαν να σώσουν καταρρέουσες ιδιωτικές επιχειρήσεις και μάλιστα τράπεζες! Κι αν δεν υπήρχαν τα δημόσια συστήματα Υγείας, όπως το ΕΣΥ στη χώρα μας, το οποίο ο Κ. Μητσοτάκης μαζί με τους ομοϊδεάτες του είχαν βαλθεί να ξηλώσουν -ενώ τώρα δεν κουράζεται να το εκθειάζει-, καλύτερα να μην σκεφτούμε τι θα γινόταν. Τι θα γινόταν αν είχαν προλάβει να ολοκληρώσουν το καταστροφικό τους έργο.

Ο φόβος του θανάτου

Ο πρωθυπουργός τής Ελλάδας μας είπε «σεμνά και ταπεινά»: «Σας εμπιστεύθηκα»! Και: «Με εμπιστευθήκατε»! Όχι, κύριε πρωθυπουργέ. Είναι κάτι χειρότερο αυτό που μας έκλεισε στα σπίτια μας: είναι ο φόβος του θανάτου! Αυτή η λουδοβίκεια αντίληψη του Κυριάκου Μητσοτάκη για το κράτος και τη δημοκρατία, καθώς και το βοναπάρτειο σύνδρομο τι δείχνουν; Το πόση σχέση έχει ο αρχηγός και η Νέα Δημοκρατία με τη... δημοκρατία και το δημοκρατικό ήθος. Αυτή η ανασφάλεια -κατά βάθος- του κύριου πρωθυπουργού δεν προοιωνίζεται τίποτα καλό για τον τόπο. Δεν του φτάνει το φαραωνικό «επιτελικό κράτος», παρά στελεχώνει διαρκώς και ένα ιδιότυπο παρακράτος που υποκαθιστά το κράτος του οποίου προΐσταται ο ίδιος. Αλλά πού είναι οι υπεύθυνοι (;) υπουργοί όταν το κράτος το έχουν αλώσει οι πιο χειραγωγήσιμοι υφυπουργοί και άγνωστος αριθμός μετακλητών, που σιτίζονται, και μάλιστα ακριβά, από το υστέρημα και τις θυσίες των ανθρώπων του μόχθου;

Δεν είναι φανερό πόση Κοινωνιολογία (αυτή που «κάνει τα παιδιά μας αριστερά»!) διδάχτηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στις ΗΠΑ (χωρίς πάντως να... μολυνθεί), αλλά σίγουρα εκπαιδεύτηκε στην τέχνη της κατάληψης της εξουσίας (της «ηγεσίας», όπως λέγεται στα αμερικανικά εκπαιδευτήρια), εκεί όπου εκπαιδεύτηκαν τύραννοι και τύραννοι «πανταχόθεν της Γης» και τελευταία τύποι σαν τον Γκουαϊδό και τον Μπολσονάρου. Αλλά πρέπει να θυμίσουμε στον κύριο πρωθυπουργό ότι αυτή εδώ η χώρα έχει εδραιωμένο δημοκρατικό πολίτευμα και ιστορικά υπήρξε η μήτρα της δημοκρατίας. Θα επιτρέψει λοιπόν αυτός ο λαός, που ανάστησε με τόσους αγώνες και θυσίες αυτό το αντάξιο του ανθρώπου ως νοήμονος όντος πολίτευμα, να γίνει παίγνιο στα χέρια ενός πολιτικού που εκδηλώνει με όλους τους τρόπους αυταρχισμό, που δεν σέβεται τους θεσμούς, παρακάμπτει τους νόμους και παραβιάζει το ίδιο το σύνταγμα;

Το καινοφανές -και ύποπτο- «επιτελικό κράτος» δεν είναι παρά ένας μηχανισμός παραεξουσίας -διότι η κανονική εξουσία διέπεται από θεσμούς και κανόνες (σύνταγμα, νόμοι)-, όπου μια ολόκληρη στρατιά παντός είδους αυλοκολάκων και επαγγελματιών της εξουσιολειχίας συνωστίζονται, όταν υγειονομικό προσωπικό, σε καιρό πανδημίας, παρ' όλες τις επίσημες κυβερνητικές διακηρύξεις, φαίνεται ότι προσλαμβάνεται με το σταγονόμετρο.

Τα επικίνδυνα παιχνίδια...

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης κάνει επικίνδυνα παιχνίδια με τη δημοκρατία. Εξαρχής συμπεριφέρεται σαν να μην πρόκειται ή σαν να μην σκοπεύει να παραδώσει την εξουσία σε καμιά περίπτωση. Ακούγεται υπερβολικό, αλλά η όλη συμπεριφορά τους αυτό δείχνει. Την αρχή άλλωστε την έκανε -σε συμβολικό επίπεδο- ο προκάτοχός του Αντώνης Σαμαράς όταν αρνήθηκε -πρωτόγνωρο!- να παραστεί στο Μαξίμου για την καθιερωμένη παράδοση - παραλαβή της πρωθυπουργίας. Κι ας μας θυμίζει ο αρχαίος Αισχίνης ότι ήταν καθιερωμένο στην Αθήνα: «τας ένας αρχάς εκούσας ταις νέαις υπεξιέναι» [οι άρχοντες της προηγούμενης χρονιάς (θητείας) να παραδίδουν με τη θέλησή τους την εξουσία στους νέους άρχοντες]. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε και την υπόδειξη - προτροπή του Μ. Βορίδη «να βρει ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεσμικό τρόπο να μην ξαναέρθει στην εξουσία η Αριστερά που έχει και... ελαττωματικές ιδέες»! (Αλήθεια, πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό «θεσμικά»; Απροκάλυπτος φασισμός...)

Κατά την περίοδο της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ. δήλωνε -ακριβέστερα: τσίριζε- ως (και) εκδοροσφαγέας: «Θα τους γδάρω!». Αντί λοιπόν να τιμωρηθούν ή/και να πληρώσουν για πασιφανή σκάνδαλα (Siemens, ΚΕΕΛΠΝΟ, Novartis κ.τ.λ.), γίνονται, εργαλειοποιώντας την πλειοψηφία τους στη Βουλή, από κατηγορούμενοι κατήγοροι και τα μετατρέπουν σε σκευωρίες! Ποιοι; Οι κατά παράδοση και κατ' επάγγελμα σκευωροί...

...και τα αποτελέσματά τους

Οι καθημερινές αντιθεσμικές, παραβατικές, σκανδαλώδεις εκτροπές και τα ατοπήματα της κυβέρνησης εντός και εκτός Βουλής δείχνουν προκλητικά ότι οι άνθρωποι είναι αντικοινοβουλευτικοί και αντιδημοκράτες. Με ασύστολα ψεύδη, συκοφαντίες και καταιγιστική προπαγάνδα από όλα τα έτσι κι αλλιώς ελεγχόμενα και... μπουκωμένα με πολλά εκατομμύρια ΜΜΕ εξαπατούν ή/και τρομοκρατούν τον φοβισμένο, λόγω πανδημίας, λαό. Γενικά λειτουργούν με όρους αυταρχισμού και καταστρατήγησης βασικών κανόνων της δημοκρατίας. Μέχρι πού θα το πάνε; Έχουσιν γνώσιν οι φύλακες;

ΥΓ.1: Ο Κ. Μητσοτάκης θα προσφύγει σε εκλογές, αν μπορέσει, τον Ιούλιο, αλλιώς τον Σεπτέμβριο (20 του μηνός!) οπωσδήποτε, αφού τα γκάλοπ του δίνουν σίγουρη νίκη. Αλλά και το χειρότερο σενάριο, δηλαδή να τις χάσει, αν διαθέτει και λίγη έστω κρίση -πέρα από την εξουσιομανία του- θα ήταν κάτι που θα έπρεπε να το... επιδιώκει, αφού ακόμη και όσοι τον υποστηρίζουν του φωνάζουν ότι η οικονομική κατάσταση από εδώ και πέρα θα είναι μη διαχειρίσιμη. (Πάντως, προσωπικά δεν θα ευχόμουν -κάτω από τις συνθήκες που θα έχει στο μεταξύ διαμορφώσει η Ν.Δ.- να αναλάβει η Αριστερά κυβερνητικές ευθύνες προκειμένου να ανορθώνει τη χώρα κάθε φορά που η Δεξιά αφήνει πίσω της ναυάγια.)

ΥΓ.2: Μεγάλο καημό έχουν κάποιοι καλοθελητές από το κυβερνητικό στρατόπεδο και αναρωτιούνται «μήπως πρέπει να... αποστρατευτεί ο Τσίπρας για το καλό του ΣΥΡΙΖΑ». Ευσεβείς πόθοι! Και οι πεινασμένοι καρβέλια ονειρεύονται. Πρέπει να καθησυχάσουμε τα καλοθρεμμένα παπαγαλάκια της... αντικειμενικής ενημέρωσης ότι ο Αλέξης Τσίπρας ήρθε για να μείνει. Και θα τον έχουν απέναντί τους για πολλά, πολλά χρόνια, καθώς θα κληθεί πολλές φορές προκειμένου να θεραπεύει τις πληγές (όπως η πρόσφατη χρεοκοπία) που η Δεξιά αφήνει διαχρονικά στο σώμα της δημοκρατίας και του λαού μας.

* Ο Αντώνης Σαχπεκίδης είναι κλασικός φιλόλογος - συγγραφέας

Πηγή Αυγή