Ποιος πλουραλισμός και ποια δημοκρατία;

Μόλις χθες στο ΕΣΡ καταψηφίστηκε η πρόταση να εξετάσει κατά πόσο τηρείται η πολιτική πολυφωνία στα κανάλια. Ποιος πλουραλισμός και ποια δημοκρατία; Όπως μας έλεγαν οι γιαγιάδες μας, όταν τρώμε δεν μιλάμε.

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι πέφτει κανείς από τα σύννεφα που η κυβέρνηση της Δεξιάς -μπολιασμένη με αρκετή από Ακροδεξιά- με ηγέτη τον Κυριάκο Μητσοτάκη έδωσε αβέρτα και χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν δημόσιο χρήμα σε φίλους σε μίντια αλλά και σε ανύπαρκτα σάιτ χωρίς φορολογική ενημερότητα, κοινώς μπαταχτσήδες;

Μόλις χθες στο ΕΣΡ καταψηφίστηκε η πρόταση να εξετάσει κατά πόσο τηρείται η πολιτική πολυφωνία στα κανάλια. Ποιος πλουραλισμός και ποια δημοκρατία; Όπως μας έλεγαν οι γιαγιάδες μας, όταν τρώμε δεν μιλάμε.

Δεν περίμενε κανείς, ας πούμε, ότι ο Βρούτσης θα διαλύσει τις εργασιακές σχέσεις, θα μειώσει τους μισθούς, θα κάνει κανονικότητα την ελαστική εργασία, θα ξεδοντιάσει την Επιθεώρηση Εργασίας;

Ούτε ο ΣΕΒ δεν φανταζόταν να γίνουν τόσο γρήγορα τόσα πολλά στο πεδίο της εργασιακής αποδιάρθρωσης.

Μας προκαλεί εντύπωση το ότι η κυβέρνηση ζητά την εξαίρεση της χώρας από τη Συνθήκη της Γενεύης; Την παραβίαση δηλαδή του Διεθνούς Δικαίου, την ώρα που οι καταγγελίες και τα βίντεο με περιστατικά αποτροπών λέμβων από το Λιμενικό με μωρά παιδιά και τις μανάδες τους πληθαίνουν; Ενώ την ίδια ώρα χιλιάδες οικογένειες προσφύγων πετιούνται από τα διαμερίσματα στους δρόμους και στις πλατείες;

Δεν περιμένατε ότι η Κεραμέως θα μετατρέψει το σχολείο σε κατηχητικό εξοβελίζοντας τις Κοινωνικές Επιστήμες, αλλά και τη Βιολογία για χάρη των Θρησκευτικών; Ή μήπως πιστέψατε τον Μητσοτάκη που αυτοπροσδιοριζόταν «προοδευτικό Κέντρο» με τον Άδωνι, τον Πλεύρη και τον Μπογδάνο αγκαζέ;

Αυτή είναι η Δεξιά, αυτός είναι ο νεοφιλελευθερισμός, αυτή είναι η διαχρονική παράδοση της οικογένειας Μητσοτάκη στη χώρα.

Με μια νέα κρίση στον ορίζοντα, που θα την πληρώσουν ξανά οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι αδύναμοι, μα κυρίως οι νέοι και οι νέες που μετατρέπονται οριστικά σε μια απολύτως χαμένη γενιά, η αριστερή απάντηση είναι αναγκαία. Δεν αρκούν όμως απλά οι αποφάσεις οργάνων, ούτε οι καλές προθέσεις.

Χρειάζεται να μπει ξανά μπροστά η πολιτική. Για το πολιτικό σχέδιο και τον στρατηγικό στόχο μα και για τη δημιουργία ενός νέου φρονήματος αγώνα, διεκδίκησης και προοπτικής για την κοινωνική πλειοψηφία. Με νέα εργαλεία και νέους ανθρώπους, με φρέσκα μυαλά και ιδέες.

Ραπανάκης Σπύρος από την Αυγή της 18ης Ιουνίου 2020