Ποιος θέλει εκλογές;

Τα πρώτα στοιχήματα για την ημερομηνία των πρόωρων εκλογών έχουν ήδη πέσει στο τραπέζι. Εκεί στα τέλη Ιουλίου, άντε αρχές Αυγούστου, να έχουμε τελειώσει με τη διαδικασία έως τον Σεπτέμβρη, ει δυνατόν πριν ανοίξουν τα σχολεία. Η αφορμή υπάρχει, η διαχείριση της οικονομικής κρίσης που βρίσκεται προ των θυρών και η οποία, αν πιστέψουμε τα όσα ακούγονται, θα είναι τέτοιου μεγέθους που η λιτότητα των μνημονίων θα μοιάζει με αστείο.

Το ερώτημα που κυριαρχεί στη συζήτηση που έχει ανοίξει, τόσο από την κυβέρνηση όσο και από την αξιωματική αντιπολίτευση, είναι ένα: Ποιος θέλει εκλογές στην παρούσα φάση; Σίγουρα όχι η πλειονότητα του λαού. Εχουν περάσει 10 μήνες από την τελευταία εκλογική αναμέτρηση στην οποία η κυβέρνηση πήρε ξεκάθαρη εντολή αυτοδυναμίας προκειμένου να εφαρμόσει το πρόγραμμά της σε βάθος τετραετίας.

Το επιχείρημα «ναι, αλλά οι συνθήκες έχουν αλλάξει», μοιάζει έωλο. Σε πόσες χώρες όπου η πανδημία επέλασε με πιο καταστροφικά αποτελέσματα έχει ανοίξει τέτοια συζήτηση; Εξ όσων γνωρίζω σε καμία. Κατά συνέπεια γιατί η Ελλάδα πρέπει να... πρωτοτυπήσει, από τη στιγμή που δεν υπάρχει τέτοια ανάγκη; Και γιατί ο λαός, ο βασανισμένος και ψυχολογικά τσακισμένος, οφείλει να εισέλθει σε μια τέτοια διαδικασία;

Εν προκειμένω μένει να δούμε αν η κυβέρνηση και ο Κυριάκος Μητσοτάκης τοποθετούν την πολιτική τους ιδεοληψία πάνω απ' το κοινό καλό. Μένει να αποδειχτεί, δηλαδή, αν όλη αυτή η εικόνα του «πατερούλη-κυβερνήτη» που παρουσιάστηκε το προηγούμενο διάστημα εν μέσω πανδημίας θα τύχει στυγνής εκμετάλλευσης από τον πρωθυπουργό. Σε αυτή την περίπτωση η προσβολή απέναντι στους πολίτες θα είναι ασύλληπτη.